Ola a todos e a
todas! Na última sesión da materia “As Linguas Estranxeiras no Contexto Español
e Internacional”, tiveron lugar as presentación finais co docente Gonzalo
Constenla, nas que tratamos a materia relativa ao tema 8. Nelas, algunhas
compañeiras decantáronse por tratar a ensinanza de linguas estranxeiras noutros
sistemas educativos considerados de éxito mundial, mentres que outras trataron
diferentes metodoloxías de ensinanza-aprendizaxe. Nesta entrada, gustaríame
comentar e comparar varias das presentacións vistas nas sesións dos días 16 e
17 de decembro para obter unha visión global deste último tema denominado “as
linguas estranxeiras como fenómeno global”. En primeiro lugar, compararei tres
das presentacións sobre algúns dos sistemas
de éxito global, posto que eu tamén escollín este tema para a miña
presentación (podedes consultala na entrada anterior) e, posteriormente,
analizarei dous dos métodos didácticos
presentados aportando a miña opinión sobre a súa utilidade.
En canto á
ensinanza de linguas estranxeiras nalgúns sistemas de éxito, gustaríame comezar
polo dos Países Baixos, tratado pola
compañeira Lidia. Polo que vimos na clase, neste sistema o estudo das linguas
estranxeiras é obrigatorio tanto na educación primaria coma na maioría das
modalidades de secundaria. A oferta de idiomas é moi ampla, sendo o maioritario
o inglés, e emprégase unha metodoloxía comunicativa e intercultural, ademais,
os centros contan con bastante poder de decisión e poden contratar eles mesmos
os docentes. Este proxecto educativo tan complexo presenta un grande éxito e, especialmente,
no relacionado coas linguas estranxeiras, xa que as estatísticas demostran un elevado
dominio por parte da poboación dun gran número de idiomas.
Outro dos
sistemas educativos mellor considerados do mundo é o de Canadá, presentado pola compañeira Alba Pensado. A gran diferenza
co resto de sistemas vistos na clase é que neste país non existe un sistema
educativo nacional, senón que cada provincia conta cun ministerio con
competencias para realizar os plans de estudos. A obrigatoriedade das linguas
estranxeiras varía segundo as provincias, e aínda que a metodoloxía tamén pode
variar, esta caracterízase en xeral pola importancia que se lle dá ao
multilingüismo, a atención á diversidade e o uso das TIC. Ao ser un país
bilingüe de inglés e francés, dáselles prioridade ao estudo desas dúas linguas,
aínda que a oferta doutras tamén é bastante ampla.
Por último, o
compañeiro Jesús falounos doutro dos sistemas educativos mellor valorados: o de
Xapón. Este considérase de éxito,
entre outras cousas, porque o nivel de abandono é moi baixo e isto débese a
que, culturalmente, os xaponeses mostran unha gran disciplina e perseveranza.
Nos últimos anos, realizouse unha reforma (con pouco éxito, por certo) para
mellorar a ensinanza de linguas no país e darlles máis importancia, xa que non
hai a tradición de estudalas e non se tiñan demasiado en conta ata o momento,
soamente por motivos comerciais. En canto á metodoloxía que se emprega para
ensinalas, chamoume a atención que dentro dos plans educativos se mencionen o
número de termos de vocabulario que debe saber cada alumno dependendo do seu
nivel, pois para min este factor non é relevante.
Por outra banda,
coma comentei ao principio da entrada, quixera analizar dous dos métodos
didácticos que se presentaron e que son bastante diferentes entre eles. O
primeiro deles é o método silencioso
presentado por Raquel Martínez. Este chamoume a atención porque nunca oíra
falar del e porque a súa posta en práctica paréceme, canto menos, curiosa. Este
método consiste en que o alumno sexa o protagonista e responsable da súa
aprendizaxe, outorgándolle autonomía e motivando a autoevaluación e a cooperación.
Neste proceso de ensinanza-aprendizaxe, o docente debe permanecer en total
silencio, soamente ofrecendo retroalimentación e guiando ao alumnado mediante
xestos e obxectos físicos (táboas de son-cor ou regretas, por exemplo). Este
método desenvolveuse para que o alumnado adquira a competencia oral e auditiva,
os coñecementos gramaticais e unha pronunciación correcta, con todo, penso que
sería máis beneficioso se os alumnos puidesen escoitar falar a lingua
estranxeira ao seu docente e así experimentar unha inmersión máis realista.
Outro dos métodos
tratados foi o método comunicativo,
que nos presentou a compañeira Carla. Este modelo didáctico entende a linguaxe
coma un instrumento de interacción social chave e ten coma principal obxectivo
que o alumnado se comunique de forma real e efectiva. Aquí, prima a
comunicación a través da interacción entre alumnos, pero tamén xunto co
profesor, quen os guía e facilita a aprendizaxe, unha situación que se achega
máis á realidade comparado co método anterior, na miña opinión. Ademais,
empréganse materiais reais relacionados tanto co contexto educativo coma cun contexto
exterior ou con experiencias persoais e permite que os alumnos vaian
reflexionando sobre o seu propio proceso de aprendizaxe.
En conclusión, as
presentacións dos meus compañeiros axudáronme a obter unha visión panorámica
sobre como se ensinan linguas en países cun sistema educativo moi ben valorado,
aspecto que tiña moitas ganas de tratar. Na maioría destes sistemas podemos
comprobar que non fai falla un investimento alto en materia de educación para
obter bos resultados, senón simplemente aproveitar ben os recursos e
concienciar a sociedade, sobre todo no respectivo ás linguas estranxeiras.
Ademais, estes sistemas coinciden en empregar metodoloxías activas e enfoques
construtivistas, facendo obrigatorio o estudo das linguas estranxeiras (a
excepción de Irlanda!). Por outra banda, ademais dos métodos didácticos que vos
comentei, tamén se trataron outros moi interesantes e coas súas respectivas
vantaxes e inconvenientes á hora de aplicalos na aula. Está claro que non
existe unha metodoloxía ideal nin a gusto de todos os docentes, pero sempre
podemos combinar varias para obter un bo equilibrio.
Finalmente,
comparto convosco varios enlaces para poder ampliar máis este tema, espero que
vos sexan útiles. Un saúdo!
Alcalde Mato, N. (2011). Principales
métodos de enseñanza de lenguas extrajeras en Alemania. En Revista de Lingüística
y Lenguas Aplicadas, vol. 6. Recuperado de: https://dialnet.unirioja.es/descarga/articulo/4779301.pdf
Boletín
Informativo Eurydice – Comisión Europea (2017). Cifras clave de la enseñanza de lenguas en los centros escolares de
Europa – Edición 2017. Recuperado de: http://publications.europa.eu/resource/cellar/3b929832-3f61-11e7-a08e-01aa75ed71a1.0014.01/DOC_1
Bonilla Lynch, A. e Rojas Alfaro, R. (2012). El aprendizaje de lenguas extranjeras como
herramienta para el desarrollo humano. Congreso Iberoamericano de las
Lenguas en la Educación y en la Cultura. Recuperado de: https://www.oei.es/historico/congresolenguas/comunicacionesPDF/Bonilla_Alvaro2.pdf
Braine, G. (2005). Teaching
English to the World: History, Curriculum and Practice. Routledge: Nova Iorque.
González
Villarón, María (2015) La enseñanza de las lenguas
extranjeras en España y Holanda: un estudio comparado. Recuperado de: https://eprints.ucm.es/30998/1/T36193.pdf
Muñoz Restrepo, A. P. (2010). Metodologías para la enseñanza de lenguas extranjeras. Hacia una
perspectiva crítica. En Revista Universidad EAFIT, vol. 46, nº 159, 71-85.
Recuperado de: http://publicaciones.eafit.edu.co/index.php/revista-universidad-eafit/article/download/1065/959/0
Muñoz Zayas, R. (2013). El aprendizaje de lenguas extranjeras en
España. En eXtoikos, nº 9. Recuperado de: https://dialnet.unirioja.es/descarga/articulo/4690854.pdf
No hay comentarios:
Publicar un comentario